بعضی از آرزوهات هستن که با اینکه میدونی غیر قابل تحققن ولی ذره ای از اهمیتش برات کم نمیشه...

بد جوری هوس کردم که یه بار از داریوش مهرجویی و سوسن شریعتی و محسن نامجو و علیرضا منصوریان و عادل فردوسی پور و محمد قوچانی و ابراهیم نبوی و محمود احمدی نژاد دعوت کنم که بیان با من و نازی بریم کنسرت شهرام شب پره!

****

ای قشنگتر از پریا

تنها تو کوچه نریا

بچه های محل دزدن

عشق منو می دزدن

****

چشمونم به در دوخته

واسه خودم دلم سوخته

صد بار توی هفته

منو کاشته پدرسوخته

****

شبا میاد پشت شیشه با پیرهن حریرش

منو پسرهای محلمون شدیم اسیرش

****

اگه شما قرار باشه برید کنسرت شهرام شب پره دوست دارید با کی برید؟ 

       تنهايي را مي داند

و صداها را به نام مي خواند

جنگل جامعه اي اسير است

و درخت حافظه اي مغشوش

حافظه اي اسير

در جامعه اي مغشوش

چه كند اگر زنجيرش را نستايد

گر خاك را نشناسد؟

                                (يداله رويايي) 

******

"گوگل در اقدامي عجيب نام خليج فارس را به خليج عربي تغيير داده است. اگر يك ميليون نفر به اين موضوع اعتراض كنند، گوگل مجبور مي شود نام خليج عربي را بردارد. براي اعتراض به اين آدرس مراجعه كنید.........." 

احتمالن اين روزها شما هم بارها اين پيغام رو دريافت كردين. برام غير قابل هضمه كه تو دوره ي "جهاني شدن" و "جهان وطني" اينهمه روحيات ناسيوناليستي از كجا و چه جوري پيدا ميشن. نميخوام تلاش كنم اين اعتراضات رو زير سوال ببرم؛ اما دوست دارم دوستاني كه با جديت هرچه بيشتر پيازداغ اين اعتراضات رو زياد مي كنن به اين سوال جواب بدن كه چي شده كه عاشق ايران شدن؟

اگه ايران اينهمه خاطرخواه داره پس چرا حال و روزش اينه؟ اينهمه ايراني كه ميرن و تو فلان سايت به تغيير نام خليج فارس اعتراض مي كنن، آيا نسبت به بلاهاي ديگه اي كه سر كشورشون مي آد واكنش نشون ميدن؟

چيزي كه به نظر من ميرسه اينه كه ما به خاطر انحطاط امروزمون دچار توهم گذشته شديم و مدام خودمونو به كوروش و تمدن چندهزارساله آويزون مي كنيم.

دوستای خوبم! توي اين واويلاي دروغ و عوامفريبي، با به راه انداختن اين جنگهاي زرگري، به جز اينكه از موضوعات اصلي غافل بشيم چه چيز ديگه اي ميتونه نصيبمون بشه؟ 

من هیچگاه پس از مرگم

جرئت نکرده ام که در آیینه بنگرم

و آنقدر مرده ام

که هیچ چیز مرگ مرا دیگر

ثابت نمی کند