متاسفانه در تاریخ 26/2/85 دانشجویانی که بارها و بارها در گذشته پلاکارد "آزادی بیان" در دست گرفته اند تمام عزم خود را برای جلوگیری از سخنرانی دکتر پورپیرار- فردی که  تعصبات ملی آنها را زیر سوال برده بود – جزم  کردند.  گویا فراموش کرده بودند که در فضای گفتگو تعصب جایی ندارد و اگر تصمیم می گیرند که نظرات دیگران را بشنوند  باید تعصبات ملی، مذهبی و ...  خود را  کنار بگذارند.  کسانیکه سنگ "آزادی بیان" را صرفا جهت ایجاد شرایطی برای بیان حرف های خود به  سینه می زنند نباید فراموش کنند که شرط فراهم شدن آزادی بیان، داشتن قدرت تحمل نظرات دیگران است. چه  این تکثر افکار است که  باعث  پویایی جامعه می شود.

سوال اینجاست: دانشجویانی که تاکنون به کرات مورد ظلم و بي مهری  قدرتمداران بوده و هستند و طعم تلخ تمامیت خواهی را چشیده اند چرا امروز اینگونه در ممانعت از بیان نظرات مخالف خود مصمم شده اند؟

آیا می توان فردی را به اتهام ایراد سخنان  غیرعلمی  مورد  بی حرمتی قرار داد؟ به راستی چه تضمینی وجود دارد که روزی عده نکته جالب اینکه مهاجمین به دکتر پورپیرار، دلیل کار خود را "غیرعلمی" بودن مدعای وی اعلام می کنند. حتی با قبول این فرض ای از چماق به دستان گروه فشار، همین دانشجویان را به بهانه بیان حرف های غیرعلمی مورد هجوم قرار ندهند؟  بی شک چنین منطقی  به شدت آزادی  بیان را تحت تاثیر قرار خواهد داد و منجر به بروز شرایطی خطرناکتر از آنچه هست خواهد شد.

با آنکه ما نیز انتقاداتی نسبت به نظرات دکتر پورپیرار داریم،  اما  معتقدیم  اختلافات  فکری  را  تنها باید در فضایی کاملا منطقی و به دور از تنش حل کرد. ما همانطور که آزاد اندیشی و آزادی بیان را جزء حقوق حقه خود می دانیم این حق را برای مخالفین  خود نیز قائلیم  و  متاسفیم که می بینیم  دوستان  ما  به  بدیهی ترین و اصولی ترین پایه های جامعه مدنی معتقد نیستند.

مهم نیست که سخنران چه کسی بوده و یا چه گفته است. چیزی که برایمان اهمیت دارد این است که فردی به صرف بیان نظرات خود مورد بی حرمتی قرار گرفته است و این یعنی نقض حقوق بشر.

آنانکه بعد از حمله به دکتر پورپیرار، امروز  خواستار  عذرخواهی  رسمی  برگزارکنندگان برنامه هستند و مسئولین را تهدید به آتش زدن خوابگاهها می کنند باید بدانند که  این آنها هستند  که باید متوجه اشتباهات خود شده و از برگزارکنندگان برنامه و دانشجویان عذر خواهی کنند.