----

مجری برنامه (بیژن فرهودی): "از مهمانان محترم برنامه خواهش میکنم پیش بینی خودشونو از اتفاقاتی که قراره توی هفته آینده بیفته بگن"(!)

علیرضا نوری‌زاده: "من پیش‌بینی میکنم توی این هفته قراره توی سوریه یه اتفاقاتی بیفته" (!!)

حسن داعی: "توی هفته آینده سفره مردم خالی‌تر از قبل میشه" (!!!) :////

نظر شما چیه آقای بشار اسد؟؟؟

پ ن: خدا رو شکر که آرزو به دل نموندیم و بالاخره "متمکن" هم شدیم. با تشکر از دولت 63 درصدی! :)

آدم نمیدونه دقیقن باید سرشو به کدوم دیوار بکوبه وقتی با وجود اینکه تمام دنیا دارن از موفقیت یک فیلم ایرانی توی اسکار صحبت میکنن مجری رادیو ایران داره درباره انتخابات پرشکوه (!!) سوریه حرف میزنه!

بوی فاشیزم میدن این کلمات: 
"... ذوق شكسته شدن طلسم آن سينمايى كه ايران را يك روستاى بزرگ پر از آدمهاى فقير و شاعر به جهانيان معرفى مى كرد كه اكثراً به زبان كردى يا لهجه هاى دور افتاده صحبت مى كنند و ذره اى از تناقضات انسان مدرن در وجودشان نيست ..."
- قسمتی از یادداشت اخیر محسن نامجو برای اصغر فرهادی -

آقای نامجو! مسائل انسان مدرن صرفن در زندگی نادرها و سیمین‌ها خلاصه نمیشن. اتفاقن یکی از بزرگترین تناقضات زندگی مدرن اینه که به رغم بشارتهای انسانگرایانه مدرنیته، امروزه فرهنگهای قویتر - و نه لزومن برتر - در حال بلعیدن و سرکوب و تحقیر فرهنگهای حاشیه‌ای و خرده فرهنگها هستند. "جبر جغرافیایی" رو که فراموش نکردی! "اینکه باهات هیچ کاری ندارن ... اینکه تو بازیشون راهت نمیدن ... اینکه سر به سرت میذارن ..."

ولی به‌نظرم اسرائیل اول باید سیاستهای جنگ‌طلبانه‌ش رو متوقف کنه و مسئولیت جنایتهایی که مرتکب شده رو قبول کنه؛ بعدش بیاد با هم صحبت کنیم.

‎"واتسلاو هاول" و "کیم جونگ ایل" به فاصله زمانی کمی از دنیا رفتند. اولی رو کمتر کسی می‌شناخت، ولی نفر دوم رو تقریبن هم می‌شناختن. خبر درگذشت اولی "ارزش خبری" زیادی نداشت، ولی انواع و اقسام مطالب شوخی و جدی در مورد خبر مرگ رهبر کره شمالی رد و بدل شد.
واقعن چرا بَدمَن‌ها رو همه می‌شناسن؟ چرا اخبار مربوط به اونها ارزش خبری زیادی داره، ولی اونهایی که به انسانیت خدمت کردن کمتر مورد توجه قرار می‌گیرن؟

انسانها به اندازه عقده‌هاشون خطرناكن. انسانها به اندازه ضعفهاشون خطرناكن. ردپاي اينهمه قتل و جرم و جنايت رو بايد در سياست سركوب و تحقيري ديد كه به صورت سيستماتيك مردم رو ضعيف و عقده‌اي بار مياره. ايكاش اينو ميفهميدن، اونايي كه واسه نفهميدنش دارن پول ميگيرن!

http://www.avaaz.org/en/independence_for_palestine_en/?rc=fb&pv=8

چند سال پیش -که هنوز یک فعال دانشجویی بودم- و در اوج حملات وحشیانه اسرائیل به غزه، به چند تا از بچه‌ها پیشنهاد کردم که بیانیه‌ای در محکومیت این اتفاقات صادر کنیم. یکیشون جواب جالبی بهم داد با این مضمون که ما نباید با حاکمیت در یک موضع مشترک قرار بگیریم!
به‌نظر من، یکی از ایرادات جریان موسوم به "جنبش دانشجویی" در ایران اینه که رفتارهاشو صرفن در "واکنش" به حکومت تعیین می‌کنه. به این معنا، معتقدم ما هرگز جنبش دانشجویی‌ای نداشتیم، نداریم و بعید هم می‌دونم که در آینده داشته باشیم.

بعضی وقتا لازمه توی خیابون و اتوبوس و مترو و بازار و پارک و ... به چشمهای خسته و پردرد آدمها زل بزنی تا مبادا عهدی رو که باهاشون بستی فراموش کنی.

1. چند وقت پیش عموی یکی از دوستام به طرز بسیار فجیعی توی مغازه طلافروشیش کشته شد و بعد از چند روز هم قاتلش دستگیر شد. وقتی از دوستم درباره احساسش نسبت به قاتل پرسیدم جواب جالبی بهم داد. اون می‌گفت خودش قبلن یکی از پیجهای فیس بوک به نام "کمپین مخالفت با حکم اعدام" رو لایک کرده بود. اما حالا دوست داره با دستهای خودش انتقام عموشو از قاتل بگیره.

2. نمیدونم چرا توی جامعه ما هر ایده‌ای به مرور زمان از محتوای خودش خالی شده و شکل مد پیدا میکنه. یکی از مدهای روشنفکری که بدجوری با روح و روان من بازی میکنه مخالفت ایدئولوژیک با حکم اعدامه. البته در مورد اعدام افرادی که معلوم نیست به چه جرمی اعدام میشن (مثل معلمی که یک شبه و بدون اینکه جرمش مشخص بشه براش حکم اعدام صادر میشه) من هم با این افراد هم نظرم. اما واقعن آدم چجوری میتونه خودشو جای یه خانواده داغدار بذاره و به جای اونا در مورد بخشیدن قاتل تصمیم بگیره؟!

3. ماجرای قصاص مردی که به طرز وحشیانه ای به صورت دختر جوونی به نام آمنه بهرامی اسید پاشیده بود آخرین سوژه ای بود که باعث اعتراض عده‌ای توی فضای مجازی شد. ولی آیا واقعن این افرادی که خیلی راحت با قصاص فرد اسیدپاش مخالفت میکنن سعی کردن فقط واسه چند لحظه خودشونو جای "آمنه" بذارن؟

4. برام جالب بود که حتا یه عده ای بعد از کشته شدن بن لادن هم فریاد نقض حقوق بشر سر دادن!

5. خیلی دوست دارم بدونم اگه -زبونم لال- اتفاقی مشابه اون چیزی که واسه دوستم افتاد واسه بقیه مخالفان همیشگی حکم اعدام بیفته چند درصدشون تغییر نظر میدن.

6. به نظر من فعالان حقوق بشری ایران – که خیلی هم مخلصشون هستم – باید به جای گرفتن ژست "مخالفم، پس هستم"، یک برخورد عمیق‌تر و سنجیده‌تر با احکام قصاص داشته باشن؛ وگرنه تبدیل میشن به بچه‌های نق‌نقویی که "همیشه" ناله شون گوش فلک رو کر میکنه و "هیچوقت" هم کسی به حرفاشون گوش نمیکنه!

فرض محال که محال نیست. احساس میکنم اگه یه روزی همه مشکلات و دردهای بشر هم تموم بشه، یه عده ای انقدر به دردهاشون "اعتیاد" پیدا کردن که به زور هم که شده یه دردی پیدا میکنن. این بدترین و پیچیده ترین اعتیادیه که توی بعضی از دوستام می بینم.